جلسه شورای عالی استاندارد سر ساعت مقرر شروع شد؛ دستورالعمل تخصصی نظام مقررات فنی مرتبط با استاندارد، مسیرش را در کارگروه طی کرده بود و رئیس سازمان استاندارد هم انتظار داشت کار در شورای عالی، بی‌حاشیه به خط پایان برسد. اما ظاهراً بعضی ایرادها تا وقتی به جلسه اصلی نرسیده‌اند، اصلاً به ذهن کسی نمی‌رسد!
نمایندگان دستگاه‌ها یکی‌یکی به میدان آمدند و ایرادهایی مطرح کردند که جای طرحشان در کارگروه بود، نه وسط جلسه شورای عالی. خانم انصاری، رئیس سازمان استاندارد، هم ماند که این همه نکته چطور در جلسات قبلی مطرح نشده بود و چرا پای این نکات به این جلسه باز شده؟
رئیس‌جمهور اما این بار روی یک قاعده محکم ایستاد: اگر دستگاهی به موضوعی ایراد دارد، باید همان ابتدا حرفش را بزند؛ نه اینکه در کارگروه سکوت کند و در جلسه اصلی، فهرست اعتراضاتش را رو کند. سکوت در جلسه کارشناسی معمولا به معنای رضایت تلقی می‌شود و اساسا جلسه شورای عالی قرار نیست تازه محل کشف همه اختلاف‌نظرها باشد.
سرانجام، کلیات دستورالعمل به تصویب رسید، اما جزئیات به کارگروه برگشت تا نظرات اصلاحی سر فرصت بررسی شود.
قاعده ساده است: حرف حساب را باید سرِ وقت زد؛ یعنی در کارگروه‌ها مسئولانه شرکت کرد و نظرات اصلاحی را هم به‌موقع و مکتوب فرستاد. وگرنه، بررسی یک دستورالعمل ساده هم می‌تواند به جلسه‌ای طولانی و پرحاشیه تبدیل شود.
