جلسه ساماندهی شرکت های دولتی قرار بود فرصتی برای گفت‌وگو میان رییس جمهور و دانشگاهیان باشد؛ گفت‌وگویی که بیش از سه ساعت طول کشید و در آن، گزارش‌ها یکی پس از دیگری مطرح می‌شد، پرسش‌ها شکل می‌گرفت و بحث‌ها میان حاضران دست‌به‌دست می‌شد.
جلسه، برخلاف نشست‌های معمول که گاهی به شنیدن گزارش‌ها محدود می‌شوند، حال‌وهوایی تعاملی داشت؛ چیزی شبیه یک گفت‌وگوی پینگ‌پنگی که در آن هر گزارش، پاسخی به دنبال داشت و هر پاسخ، پرسش تازه‌ای ایجاد می‌کرد.
اما در میان همه این رفت‌وبرگشت‌ها، یک نکته بیش از بقیه مورد تأکید دکتر پزشکیان بود: کارها نباید در مرحله جلسه، گزارش و تصمیم باقی بمانند؛ باید به نتیجه برسند.
رییس جمهور برای دانشگاهیان دو مأموریت مشخص داشت؛ دو کاری که قرار بود از دل این گفت‌وگوها بیرون بیاید و به برنامه‌ای عملی تبدیل شود.
نخست، طراحی الگویی برای مدیریت اقتصاد دانشگاه‌ها؛ و دوم، تدوین طرح نظام تحول و ارتقای بهره‌وری شرکت‌های دولتی.
تأکید او روشن بود: قرار نیست فقط درباره کارهایی که انجام شده یا فرایندهایی که طی شده‌اند صحبت کنیم؛ باید نتیجه را ببینیم. از نگاه رییس جمهور ، باید تحربیات کشورهای مختلف مورد بازبینی قرار گرفته و به یک طرح و روش مشخصی برسیم.
وقتی رئیس دانشگاه شهید بهشتی تهران از پیگیری موضوع و ارائه نتیجه در یک ماه آینده گفت، دکتر پزشکیان بی‌درنگ واکنش نشان داد: «خیلی دیر است؛ خیلی دیر.»همین جمله کوتاه، مسیر ادامه جلسه را تغییر داد. یک ماه برای رسیدن به نتیجه، زمان زیادی بود. قرار شد جلسات پیگیری در فاصله دو هفته برگزار شود تا گزارش پیشرفت کارها و نتایج به‌دست‌آمده زودتر روی میز قرار بگیرد.
بااین‌حال، تأکید رییس جمهور تنها به تعیین زمان و پیگیری دو مأموریت محدود نمی‌شد. بخش دیگری از حرف‌های او به مسئله‌ای برمی‌گشت که بارها بر آن تأکید کرده بود: استفاده از ظرفیت دانشگاه‌های سراسر کشور.
او نمی‌خواست بار این مسئولیت فقط بر دوش دانشگاه‌های تهران باشد. از نگاه او، دانشگاه‌های استان‌های دیگر نیز باید در این مسیر حضور داشته باشند و توان علمی و تخصصی خود را به میدان بیاورند. این همان تمرکززدایی بود که بار دیگر در این جلسه بر آن تأکید شد؛ اینکه برای حل مسائل کشور، نباید همه مسیرها به تهران ختم شود و نباید ظرفیت دانشگاه‌های دیگر نادیده بماند.
جلسه پس از حدود سه ساعت گفت‌وگو به پایان رسید؛ اما آنچه از آن باقی ماند، صرفاً مجموعه‌ای از گزارش‌ها و بحث‌ها نبود. دو مأموریت مشخص، یک مهلت کوتاه‌تر برای پیگیری و تأکیدی دوباره بر مشارکت دانشگاه‌های سراسر کشور، حاصل نشستی بود که قرار است ارزش واقعی آن نه در طول جلسه، بلکه در نتایجی سنجیده شود که در روزهای آینده به دست می‌آید.
