یکی از متداول ترین اتفافات در جلسات رئیس‌جمهور با فعالان اقتصادی و نمایندگان اصناف و تشکل ها وقتی است که بحث مالیات می‌شود.
تقریباً هر صنفی که می‌آید، یک جایی از حرف‌هایش به اینجا می‌رسد که: «آقا ما واقعاً آسیب دیده‌ایم؛ اگر ممکن است یک معافیتی، تخفیفی، چیزی…»
راستش را بخواهید، خیلی‌هایشان هم بیراه نمی‌گویند. بازار اوضاع خوبی ندارد، برخی بنگاه ها آسیب دیده، هزینه‌ها بالا رفته، مشتری کم شده و دخل و خرج خیلی از کسب‌وکارها دیگر با هم سرِ یک میز نمی‌نشینند.
اما یک نکته بامزه وجود دارد: اگر قرار باشد به هرکس که واقعاً آسیب دیده، معافیت مالیاتی بدهیم، احتمالاً در نهایت باید مالیات را جمع کنیم و یک تابلو بزنیم: «به دلیل حمایت از اصناف، مالیات تا اطلاع ثانوی تعطیل است!»
جالب‌تر اینکه تقریباً همه هم معتقدند خودشان مستحق معافیت‌اند. و البته برایش هم دلیل دارند؛ دلیل‌هایشان هم اغلب منطقی است.
شاید مسئله همین‌جاست؛ وقتی همه حق دارند، دیگر معلوم نیست چه کسی باید مالیات بدهد!
البته حمایت از کسب‌وکارهای آسیب‌دیده لازم است؛ اما شاید هر حمایتی قرار نیست از جیب نظام مالیاتی پرداخت شود.
گاهی در این جلسات به ذهن متبادر می شود که اگر یک روز رئیس‌جمهور در چنین جلسه‌ای بگوید: «خب، چه کسی حاضر است مالیاتش را بدهد؟» احتمالاً جلسه برای چند دقیقه وارد سکوتی تاریخی خواهد شد!
